77-letnia emerytka wyrzucana z mieszkania TBS w Goleniowie – gmina żąda odszkodowania – List do Redakcji …
Szanowna Redakcjo,
Zwracam się do Państwa w najgłębszym przekonaniu, że moja historia, choć osobista, stanowi porażający przykład zderzenia państwa prawa z bezdusznym, biurokratycznym formalizmem. Jako 77-letnia emerytka, piszę do Państwa nie tylko o mojej tragedii, ale o studium przypadku, które ujawnia fundamentalne naruszenia zasad sprawiedliwości społecznej.
W podeszłym wieku i z uwagi na pogarszający się stan zdrowia, podjęłam trudną decyzję o opuszczeniu swojej wsi, gdzie mieszkałam u drugiego syna, i przeprowadzce do mojego syna, do Goleniowa, aby mieć lepszy dostęp do opieki medycznej, której na wsi nie miałam .Syn, który dopiero co otrzymał mieszkanie z TBS, ciężko pracował, a w wolnych chwilach remontował mieszkanie, gdzie brakowało mu czasu na podstawowe zakupy w sklepie spożywczym. Zainwestował znaczne środki w jego remont, by stworzyć godne warunki, wykonując kosztowne umeblowanie, dla zobrazowania np. kuchnię pod zabudowę. Miał zamiar dopełnić formalności związanych z moim zamieszkaniem, lecz nagła śmierć przerwała jego plany. Nagła śmierć syna odebrała mi nie tylko syna, ale i bezpieczne miejsce zamieszkania , które syn chciał mi zapewnić.
Moje prawo do tego mieszkania jest bezsprzecznie potwierdzone przez prawników i wyroki Sądów w podobnych sprawach. Zgodnie z polskim prawem, w przypadku śmierci najemcy w stosunek najmu wstępuje osoba, która stale zamieszkiwała z nim w lokalu do chwili jego śmierci. Ja bezsprzecznie spełniam te kryteria, co zostało pisemnie potwierdzone przez sąsiadów i postronnych świadków. Mimo to, władze Goleniowa – w osobach Burmistrza i jego zastępcy – postanowiły zignorować te fakty oraz literę prawa.
Zamiast potwierdzić moje oczywiste uprawnienia, urząd przez ponad pół roku zwlekał z rozpatrzeniem sprawy. Pisma o przedłużeniu terminu podjęcia decyzji nie zawierały konkretnych przyczyn, co stoi w jawnej sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawnymi. Finalnie, w pismach odmownych powołano się na brak formalnego dopisania mnie do umowy najmu, co jest argumentem prawnie bezpodstawnym, ponieważ prawo do wstąpienia w najem wynika z ustawy, a nie z decyzji administracyjnej. Co najbardziej bulwersujące, Gmina żąda ode mnie odszkodowania za „nielegalne zamieszkiwanie”, pomimo że na bieżąco uiszczam wszystkie opłaty, a żądanie to obejmuje również czas, w którym gmina zwlekała z podjęciem decyzji.
Dodatkowo, brak tytułu prawnego uniemożliwia mi przepisanie umowy na media np. na prąd, co od miesięcy stawia mnie w sytuacji zagrożenia odcięcia mediów. Ten dramat zmusza mnie, starszą kobietę, do zadłużania się, aby walczyć w Sądzie ze wsparciem prawnika o jedyny dom, jaki mi pozostał. Pytam: co ma zrobić matka z mieniem, w które syn włożył serce i ciężko zarobione pieniądze? gdzie mam się teraz podziać? Czy w państwie, które ma stać na straży prawa i ochrony mienia, można tak po prostu zignorować nakłady, które miały zapewnić mi godne życie, i bezpowrotnie zniszczyć tę wartość?
Ta bezwzględność wobec starszej i bezbronnej kobiety nabiera szczególnie niepokojącego wymiaru w kontekście szerszej sytuacji. Gdybym miała około 200 000 zł, mogłabym skontaktować się na serwisie OLX z osobami, które co jakiś czas wystawiają i sprzedają partycypacje w mieszkaniach TBS, i problem byłby rozwiązany. Niestety, jestem biedną emerytką, która musi walczyć o sprawiedliwość na drodze sądowej.
Moja sprawa jest sprawdzianem dla naszej lokalnej administracji i wymiaru sprawiedliwości. Proszę opinię publiczną, i władze o pilne zbadanie tej kwestii i pociągnięcie do odpowiedzialności osób, które w tak jaskrawy sposób sprzeniewierzyły się zasadom prawa i etyki , mając na uwadze podobne przypadki w przyszłości.
Z poważaniem,
Imię Nazwisko oraz dane adresowe autora listu jedynie do wiadomości redakcji.
